“இலக்கியம் என்றால் என்ன?” — இந்தக் கேள்விக்கு எளிய பதில் சொல்ல முடியும். “கவிதை, சிறுகதை, நாவல், நாடகம் ஆகியவை இலக்கியம்” என்று சொல்லலாம். ஆனால் அது இலக்கியத்தின் வடிவத்தைச் சொல்வதுதான்; அதன் ஆன்மாவை அல்ல.
ஒரு படைப்பு காகிதத்தில் அச்சாகிறது என்பதற்காக அது இலக்கியமாகிவிடாது. ஒரு கதை வாசகனை சிரிக்கவைக்கிறது என்பதற்காகவும் அது இலக்கியமாகிவிடாது. ஒரு நாவல் அதிகம் விற்கிறது என்பதற்காகவும் அது இலக்கியத்தின் உயரத்தில் நிற்காது. இலக்கியம் என்பது வெறும் எழுத்து அல்ல; அது மனித மனத்தின் ஆழத்தோடு பேசும் ஒரு அனுபவம்.
இலக்கியம் என்பது காலத்துடன் போட்டியிடும் கலை. அது ஒரு குறிப்பிட்ட நாளுக்காக எழுதப்பட்டாலும், அது அந்த நாளைக் கடந்தும் உயிரோடு இருக்க வேண்டும். ஒரு தலைமுறை படித்ததை அடுத்த தலைமுறையும் படிக்க வேண்டும் என்று உணர வேண்டும். அதுதான் இலக்கியத்தின் முதல் அடையாளம்.
காலம் கடந்து நிற்கும் சக்தி
எந்தப் படைப்பும் முதலில் தன் காலத்துக்குள் பிறக்கிறது. எழுத்தாளன் வாழும் சமூகம், அரசியல், மொழி, பழக்கவழக்கங்கள், நம்பிக்கைகள் — இவை எல்லாம் அவனுடைய எழுத்தைத் தாக்கும். ஆனால் உண்மையான இலக்கியம் அந்த காலத்தின் அடையாளங்களை மட்டும் சுமந்து நிற்காது. அது காலத்தைத் தாண்டி மனித வாழ்க்கையின் பொதுவான உண்மைகளைத் தொடும்.
இன்று நாம் சங்க இலக்கியத்தைப் படிக்கிறோம். அந்த காலத்தின் மன்னர்கள் இல்லை. அந்த சமூக அமைப்புகள் இல்லை. அந்த நிலப்பரப்பின் பல பழைய அரசியல் அர்த்தங்கள் மாறிவிட்டன. ஆனால் காதல், பிரிவு, காத்திருப்பு, வீரியம், மரணம், தாய்மை, நட்பு, தனிமை — இவை இன்னும் நம்மைத் தொடுகின்றன. அதனால்தான் அவை உயிரோடு இருக்கின்றன.
ஒரு படைப்பு ஒரு குறிப்பிட்ட சம்பவத்தைப் பற்றி எழுதப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் அந்த சம்பவத்தின் அடியில் மனிதனின் பயம், ஆசை, குற்ற உணர்வு, கருணை, பேராசை, அன்பு, தனிமை போன்றவை இருந்தால், அது காலத்தைத் தாண்டும். சம்பவம் பழையதாகிவிடலாம்; ஆனால் உணர்வு பழையதாகாது.
அதனால்தான், “காலம் கடந்து நிற்க வேண்டும்” என்பது இலக்கியத்தின் மிக முக்கியமான அடையாளம்.
என்றும் மாறாத மனித மனம்
மனிதன் வெளியில் மாறுகிறான். அவன் உடை மாறுகிறது. வீடு மாறுகிறது. தொழில்நுட்பம் மாறுகிறது. போக்குவரத்து மாறுகிறது. அரசியல் மாறுகிறது. ஆனால் மனித மனத்தின் அடிப்படை அசைவுகள் அதிகம் மாறுவதில்லை.
அன்பு வேண்டும் என்ற ஏக்கம், தன்னை யாராவது புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை, தோல்வியின் அவமானம், வெற்றியின் போதை, இழப்பின் வலி, மரணத்தின் பயம், வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை அறிய வேண்டிய தேடல் — இவை எல்லாம் மனிதனுடன் பழங்காலத்திலிருந்து இருந்து வருகின்றன.
இலக்கியம் இந்த மாறாத மனநிலைகளைப் பேச வேண்டும். அது வெளிப்புற உலகின் அலங்காரங்களை மட்டும் வர்ணித்தால் போதாது. மனிதன் ஏன் அப்படி நடந்தான்? அவன் உள்ளே என்ன உடைந்தது? அவன் ஏன் மௌனமாகிவிட்டான்? அவன் ஏன் ஒருவரை நேசித்தும் சொல்ல முடியவில்லை? அவன் ஏன் தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக்கொண்டான்? இப்படி மனத்தின் இருண்ட அறைகளுக்குள் சென்று விளக்கு ஏற்றும் எழுத்தே இலக்கியம்.
ஒரு நல்ல இலக்கியப் படைப்பை வாசித்தபின், “இது அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் கதை” என்று மட்டும் தோன்றாது. “இது என்னுடைய கதையும்தான்” என்று தோன்றும். அதுவே அதன் வெற்றி.
ஆழத்தில் புதைந்த ஞானம்
இலக்கியம் நேரடியாக உபதேசம் செய்ய வேண்டியதில்லை. உண்மையில், மிகச்சிறந்த இலக்கியம் பெரும்பாலும் உபதேசம் செய்யாது. அது ஒரு வாழ்க்கையை நம் முன் வைக்கிறது. ஒரு மனிதனை நமக்கு காட்டுகிறது. ஒரு சூழ்நிலையை உருவாக்குகிறது. பிறகு நம்மை அமைதியாக சிந்திக்கவைக்கிறது.
அந்த சிந்தனையின் அடியில் ஞானம் இருக்க வேண்டும்.
இங்கே “ஞானம்” என்றால் புத்தக அறிவு அல்ல. வாழ்வைப் பற்றிய நுண்ணுணர்வு. மனிதனைப் பற்றிய கருணை. உலகின் முரண்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் அமைதி. நல்லவர் முழுவதும் நல்லவர் அல்ல; கெட்டவர் முழுவதும் கெட்டவர் அல்ல; வாழ்க்கை கருப்பு-வெள்ளை அல்ல — இத்தகைய சிக்கலான உண்மைகளை உணர்த்தும் திறன்தான் இலக்கிய ஞானம்.
ஒரு இலக்கியப் படைப்பு வாசகனுக்கு பதில் கொடுக்காமல் இருக்கலாம். ஆனால் அது அவனுக்குள் நல்ல கேள்விகளை எழுப்ப வேண்டும். “நான் யார்?”, “நான் ஏன் இப்படிச் செய்கிறேன்?”, “ஒரு மனிதனை நாம் எவ்வளவு விரைவாகத் தீர்ப்பளிக்கிறோம்?”, “வாழ்க்கையில் வெற்றி என்றால் என்ன?”, “நீதி எப்போதும் தெளிவாகத் தெரிகிறதா?” போன்ற கேள்விகள் எழுந்தால், அந்தப் படைப்பு நம்மை ஆழத்தில் தொட்டிருக்கிறது.
இலக்கியம் என்பது பல சமயங்களில் கதையின் வழியாக வரும் தத்துவம். அது தத்துவ நூல் போல பேசாது; ஆனால் வாசித்த பிறகு வாழ்க்கையை வேறு கோணத்தில் பார்க்கச் செய்யும்.
எழுத்தாளன் யாருக்காக எழுதுகிறான்?
ஒரு முக்கியமான கேள்வி: ஒரு படைப்பு யாருக்காக எழுதப்படுகிறது?
பிறரை மகிழ்விக்க மட்டுமே எழுதப்படும் எழுத்து, பெரும்பாலும் உடனடி ரசனைக்காக இருக்கும். அது வாசகனின் எதிர்பார்ப்பை அறிந்து அதற்கேற்ப எழுதும். வாசகன் எதை விரும்புகிறான் என்பதை கணக்கிட்டு எழுதும். அதில் திறமை இருக்கலாம். பொழுதுபோக்கு இருக்கலாம். விற்பனை இருக்கலாம். ஆனால் அவை மட்டும் இலக்கியத்தை உருவாக்குவதில்லை.
உண்மையான இலக்கியம், எழுத்தாளன் உள்ளத்திலிருந்து வரும் அவசியத்தின் விளைவு. அவன் எழுதாமல் இருக்க முடியாததால் எழுதுகிறான். யாரையும் மகிழ்விக்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல; தனது உள்ளத்தின் உண்மையைத் துரோகம் செய்யக்கூடாது என்பதற்காக எழுதுகிறான்.
இதனால் அவன் வாசகனைப் புறக்கணிக்கிறான் என்று அர்த்தமில்லை. மாறாக, அவன் வாசகனை மிகுந்த மரியாதையுடன் அணுகுகிறான். வாசகனுக்கு எளிதான பொய் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக, கடினமான உண்மையை முன்வைக்கிறான்.
வாசகனை சிரிக்கவைக்கலாம். அழவைக்கலாம். கோபப்படுத்தலாம். குழப்பலாம். ஆனால் அவனை உள்ளுக்குள் அசைக்க வேண்டும். வாசகன் புத்தகத்தை மூடிய பிறகும் அந்த எழுத்து அவனுடன் நடந்து செல்ல வேண்டும்.
கலாச்சார மாற்றம் மட்டும் போதுமா?
ஒவ்வொரு காலத்திலும் கலாச்சார மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன. புதிய பழக்கங்கள், புதிய அரசியல் கோஷங்கள், புதிய சமூக விவாதங்கள், புதிய தலைமுறை மனநிலைகள் — இவை எல்லாம் எழுத்தில் வரலாம். அவை வரவேண்டும் கூட. இலக்கியம் வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்து வாழ முடியாது.
ஆனால் ஒரு படைப்பின் அடிநாதம் முழுவதும் அன்றைய கலாச்சார மாற்றங்களாக மட்டுமே இருந்தால், அது காலப்போக்கில் பழைய செய்தியாகிவிடும் அபாயம் உண்டு. இன்று தீவிரமாகத் தோன்றும் விவாதம், நாளை வரலாற்றுக் குறிப்பாக மாறிவிடலாம். இன்று “புதியது” என்று தோன்றுவது, சில ஆண்டுகளில் சாதாரணமாகிவிடலாம்.
அப்படியென்றால் சமகாலத்தை எழுதக்கூடாதா? எழுத வேண்டும். ஆனால் சமகாலத்தின் மேல் பரப்பை மட்டும் எழுதாமல், அதன் அடியில் இருக்கும் மனித உண்மையை எழுத வேண்டும்.
உதாரணமாக, ஒரு காலத்தில் குடும்ப அமைப்பு மாறுகிறது என்றால், அது வெறும் சமூக மாற்றம் மட்டுமல்ல. அதன் அடியில் தனிமை, சுதந்திரம், பொறுப்பு, பயம், உறவின் அர்த்தம், தலைமுறை மோதல் போன்ற ஆழமான மனிதக் கேள்விகள் இருக்கின்றன. எழுத்தாளர் அந்த அடிக்கண் உண்மையைப் பிடித்தால், அந்தப் படைப்பு நீண்ட நாள் வாழும்.
அதனால் கலாச்சார மாற்றம் இலக்கியத்தின் பொருளாக இருக்கலாம்; ஆனால் அதுவே அதன் ஆன்மாவாக மாறிவிட்டால், படைப்பு குறுகிய காலத்துக்குள் சிக்கிக்கொள்ளும்.
மொழியின் அழகு மட்டும் இலக்கியமல்ல
சில நேரங்களில் அழகான மொழியை நாம் இலக்கியம் என்று தவறாக நினைத்துவிடுகிறோம். இனிமையான சொற்கள், கவித்துவமான வாக்கியங்கள், அலங்காரமான உவமைகள் — இவை எல்லாம் ஒரு படைப்பை கவர்ச்சியாக்கலாம். ஆனால் மொழியின் அழகு மட்டும் போதாது.
மொழி என்பது இலக்கியத்தின் உடல். ஆனால் அதற்கு உயிர் கொடுப்பது அனுபவம். உண்மை. பார்வை. மன ஆழம்.
மிக எளிய மொழியிலும் பெரிய இலக்கியம் உருவாகலாம். மிக அலங்காரமான மொழியிலும் வெறுமை இருக்கலாம். நல்ல எழுத்தாளர் சொற்களை அழகாகப் பயன்படுத்துவதல்ல முக்கியம்; சரியான இடத்தில் சரியான சொல் மூலம் ஒரு வாழ்க்கையைத் திறந்து காட்டுவதே முக்கியம்.
ஒரு வாக்கியம் அழகாக இருந்தால் நம்மை ஒரு நொடி கவரும். ஆனால் ஒரு உண்மை ஆழமாக இருந்தால் நம்மை வாழ்நாள் முழுவதும் பின்தொடரும்.
கதை இருக்கலாம்; இல்லாமலும் இருக்கலாம்
பலர் இலக்கியத்தை கதை சொல்லலுடன் மட்டும் இணைத்து நினைக்கிறார்கள். ஆனால் இலக்கியம் கதை கொண்டிருக்கலாம்; கதை இல்லாமலும் இருக்கலாம். ஒரு சிறுகதை, ஒரு நாவல், ஒரு கவிதை, ஒரு கட்டுரை, ஒரு சுயசரிதை, ஒரு நாடகம் — எல்லாவற்றிலும் இலக்கியம் இருக்கலாம்.
முக்கியமானது வடிவம் அல்ல; அதில் உள்ள உயிர்.
ஒரு சிறிய கவிதை கூட ஒரு பெரிய நாவல் சொல்லும் வாழ்க்கை உண்மையைச் சொல்லிவிடலாம். ஒரு சிறுகதை சில பக்கங்களில் மனித மனத்தின் இருண்ட சிக்கலை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டிவிடலாம். ஒரு கட்டுரை நம் சிந்தனையின் திசையை மாற்றிவிடலாம்.
இலக்கியம் என்பது அளவால் தீர்மானிக்கப்படுவது அல்ல. அது தாக்கத்தால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
இலக்கியம் வாசகனை உயர்த்த வேண்டும்
ஒரு நல்ல இலக்கியப் படைப்பு வாசகனை உடனே நல்ல மனிதனாக்கிவிடாது. ஆனால் அது அவனை சிறிதளவு நுணுக்கமான மனிதனாக்கும். அவன் பிறரை விரைவாகத் தீர்ப்பளிக்காமல் இருக்கலாம். அவன் தன் உணர்வுகளை ஆழமாக கவனிக்கத் தொடங்கலாம். அவன் வாழ்க்கையின் சிக்கல்களை எளிமையாகப் பார்க்காமல் இருக்கலாம்.
இலக்கியம் நமக்கு உலகத்தை மட்டும் காட்டாது; நம்மையும் காட்டும். சில நேரங்களில் நமக்குப் பிடிக்காத நம்மையே காட்டும். நம்முடைய பொய்கள், பலவீனங்கள், ஆசைகள், பயங்கள், கருணை, கொடூரம் — இவை எல்லாம் நம்முள் இருப்பதை உணர்த்தும்.
அதனால் இலக்கியம் ஒரு கண்ணாடி. ஆனால் அது சாதாரண கண்ணாடி அல்ல. நாம் முகத்தில் பூசிக் கொண்டிருக்கும் முகமூடிகளையும் காட்டும் கண்ணாடி.
பிரபலமா? இலக்கியமா?
ஒரு படைப்பு பிரபலமாக இருக்கலாம்; ஆனால் அது இலக்கியமாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அதேபோல், ஒரு இலக்கியப் படைப்பு உடனே பிரபலமாக இருக்க வேண்டியதில்லை. சில படைப்புகள் தங்கள் காலத்தில் கவனிக்கப்படாமல் போகலாம். ஆனால் பின்னர் தலைமுறைகள் அவற்றைத் தேடி வாசிக்கலாம்.
பிரபலத்துக்கு உடனடி ஈர்ப்பு போதும். இலக்கியத்துக்கு ஆழம் வேண்டும்.
பிரபல எழுத்து பல நேரங்களில் வாசகனை அவன் இருப்பிடத்திலேயே மகிழ்விக்கிறது. இலக்கிய எழுத்து வாசகனை அவன் இருப்பிடத்திலிருந்து சிறிது அசைக்கிறது. அது அவனை சிரமப்படுத்தலாம். கேள்விக்குள்ளாக்கலாம். மெதுவாக வாசிக்கச் செய்யலாம். ஆனால் முடிவில் அவனுக்கு உள்ளார்ந்த அனுபவத்தைத் தரும்.
நல்ல இலக்கியம் தீர்ப்பளிக்காது
நல்ல இலக்கியம் மனிதர்களை மிக எளிதாக நல்லவர், கெட்டவர் என்று பிரிக்காது. அது மனிதர்களின் சிக்கல்களைப் புரிந்துகொள்ள முயலும். ஒருவன் தவறு செய்தால், அந்தத் தவறை நியாயப்படுத்தாமல், அவன் அந்தத் தவறுக்குள் எப்படிச் சென்றான் என்பதை ஆராயும்.
இதுதான் இலக்கியத்தின் கருணை.
கருணை என்றால் எல்லாவற்றையும் மன்னித்துவிடுவது அல்ல. கருணை என்றால் மனிதனை முழுமையாகப் பார்க்க முயல்வது. அவன் குற்றத்தையும் பார்க்கிறது. அவன் காயத்தையும் பார்க்கிறது. அவன் ஆசையையும் பார்க்கிறது. அவன் பலவீனத்தையும் பார்க்கிறது.
இந்த முழுமையான பார்வை இல்லாத எழுத்து பிரச்சாரமாக மாறிவிடும். இலக்கியம் பிரச்சாரத்தைத் தாண்டி நிற்க வேண்டும். அது எந்த கருத்தையும் கொண்டிருக்கலாம்; ஆனால் மனிதனை கருத்தின் கீழ் புதைத்துவிடக் கூடாது.
இலக்கியம் ஒரு மெதுவான தீ
சில எழுத்துகள் பட்டாசு போன்றவை. உடனே சத்தம். உடனே ஒளி. பிறகு இருள். சில எழுத்துகள் தீபம் போன்றவை. அமைதியாக எரியும். மெதுவாக வெளிச்சம் தரும். நீண்ட நேரம் நம்முடன் இருக்கும்.
இலக்கியம் பெரும்பாலும் இரண்டாவது வகை.
அது நம்மை உடனடியாக அதிர்ச்சியடையச் செய்யலாம்; இல்லாமலும் இருக்கலாம். ஆனால் அது மெதுவாக நமக்குள் வேலை செய்யும். ஒரு கதாபாத்திரம் நம் நினைவில் நிற்கும். ஒரு வாக்கியம் திடீரென பல ஆண்டுகள் கழித்து நினைவுக்கு வரும். ஒரு காட்சி நம் சொந்த வாழ்க்கை அனுபவத்துடன் கலந்து புதிய அர்த்தம் பெறும்.
அதுதான் இலக்கியத்தின் நீண்ட ஆயுள்.
எது இலக்கியம்?
அப்படியென்றால், எது இலக்கியம்?
காலம் கடந்து நிற்கும் எழுத்து இலக்கியம்.
மனித மனத்தின் மாறாத உணர்வுகளைத் தொடும் படைப்பு இலக்கியம்.
வாழ்க்கையின் மேற்பரப்பை அல்ல, அதன் ஆழத்தைப் பார்க்கச் செய்யும் கலை இலக்கியம்.
வாசகனை மகிழ்விப்பதற்காக மட்டும் அல்ல, உண்மையைத் தேடுவதற்காக எழுதப்படும் எழுத்து இலக்கியம்.
கலாச்சார மாற்றங்களை பதிவு செய்தாலும், அவற்றின் அடியில் இருக்கும் மனித உண்மையைப் பிடிக்கும் படைப்பு இலக்கியம்.
மொழியில் அழகு இருந்தாலும், அதைவிட அனுபவத்தில் உண்மை இருக்கும் எழுத்து இலக்கியம்.
பிரபலமா இல்லையா என்பது இரண்டாம் நிலை. அது எத்தனை பிரதிகள் விற்றது என்பதும் இரண்டாம் நிலை. முக்கியமானது — அது மனிதனின் உள்ளத்தில் எவ்வளவு ஆழமாக இறங்கியது? அது வாசகனை எவ்வளவு நேர்மையாக அவனுடைய வாழ்க்கையைப் பார்க்கச் செய்தது? அது காலத்தின் தூசியை துடைத்த பிறகும் இன்னும் ஒளி தருகிறதா?
ஒரு படைப்பு இந்தக் கேள்விகளுக்கு அமைதியாக “ஆம்” என்று பதில் சொன்னால், அது இலக்கியம்.
இலக்கியம் என்பது எழுத்தில் மறைந்திருக்கும் மனித ஆன்மாவின் நீண்ட சுவாசம். அது ஒரு காலத்தின் குரலாகத் தொடங்கி, எல்லா காலங்களின் மௌனத்தையும் தொடும் போது — அது நிலைத்த இலக்கியமாகிறது.
