இந்தியத் தத்துவம் என்றால் பலருக்கும் முதலில் நினைவுக்கு வருவது வேதம், உபநிடதம், ஆன்மா, கர்மா, மறுபிறவி, மோட்சம் போன்ற கருத்துகள்தான். ஆனால் அதே இந்திய மண்ணில், இதற்கெல்லாம் நேராக எதிராக நின்ற ஒரு துணிச்சலான தத்துவ மரபும் இருந்தது. அதுதான் சார்வாகம். இதை உலகாயதம் என்றும் அழைப்பார்கள்.
சார்வாகம் என்பது வெறும் “கடவுள் இல்லை” என்று சொல்லும் சிந்தனை மட்டும் அல்ல. அது அதைவிட ஆழமான ஒரு கேள்வியை முன்வைக்கிறது:
“நாம் ஒன்றை உண்மை என்று ஏற்க என்ன ஆதாரம் வேண்டும்?”
இந்த ஒரு கேள்விதான் சார்வாகத்தின் இதயம்.
சார்வாகம் என்றால் என்ன?
சார்வாகம் என்பது இந்தியப் பொருள்முதல்வாதத் தத்துவம். அதாவது, இந்த உலகில் நமக்கு புலன்களால் அறியக்கூடிய பொருட்கள், அனுபவங்கள், நிகழ்வுகள் — இவையே உண்மை என்று கருதும் சிந்தனை.
கண் காண்பது, காது கேட்பது, தோல் உணர்வது, நாக்கு சுவைப்பது, மூக்கு மணப்பது — இவற்றின் மூலம் அறியப்படுவது தான் நம்பத்தகுந்த அறிவு என்று சார்வாகம் வலியுறுத்துகிறது.
இதன் அடிப்படை நிலைப்பாடு மிகவும் எளிமையானது:
காணாததை உண்மை என்று ஏற்க வேண்டாம்.
அனுபவிக்க முடியாததை ஆதாரமில்லாமல் நம்ப வேண்டாம்.
அதனால்தான் சார்வாகம் கடவுள், ஆன்மா, சொர்க்கம், நரகம், மறுபிறவி, கர்ம பலன் போன்ற கருத்துகளை சந்தேகத்துடன் பார்த்தது.
“இந்த வாழ்க்கையே உண்மை”
சார்வாகத்தின் மிக முக்கியமான கருத்து — மனிதனுக்கு உறுதியாகத் தெரிந்தது இந்த வாழ்க்கை மட்டுமே.
மரணத்துக்குப் பிறகு என்ன நடக்கும் என்று யாரும் வந்து சொல்லவில்லை. சொர்க்கம் இருக்கிறது என்று சொல்பவர்கள் அதை நேரில் காட்ட முடியவில்லை. நரகம் இருக்கிறது என்று பயமுறுத்துபவர்கள் அதற்கும் ஆதாரம் தர முடியவில்லை.
அப்படியிருக்க, ஏன் மனிதன் இவ்வாழ்க்கையை மறுவாழ்க்கைக்காகத் தியாகம் செய்ய வேண்டும்?
சார்வாகம் கேட்கும் இந்தக் கேள்வி மிகப் புரட்சிகரமானது. ஏனென்றால், அது மதம் உருவாக்கிய பயத்தையும் ஆசையையும் கேள்விக்குட்படுத்துகிறது. “பாவம் செய்தால் நரகம்”, “புண்ணியம் செய்தால் சொர்க்கம்” என்று மனிதனை கட்டுப்படுத்தும் அமைப்புகளுக்கு எதிராக சார்வாகம் மனிதனின் இவ்வுலக வாழ்க்கையை மையமாக்கியது.
வேதங்களுக்கும் சடங்குகளுக்கும் எதிரான குரல்
சார்வாகர்கள் வேதங்களை இறைவனால் அருளப்பட்ட புனித நூல்கள் என்று ஏற்கவில்லை. வேதங்களும் மனிதர்களால் எழுதப்பட்டவைதான் என்று அவர்கள் கருதினர்.
அவர்கள் குறிப்பாக யாகம், பலி, சடங்கு போன்றவற்றை கடுமையாக விமர்சித்தனர். யாகம் செய்தால் மழை பெய்யும், பலி கொடுத்தால் புண்ணியம் கிடைக்கும், பூஜை செய்தால் சொர்க்கம் கிடைக்கும் போன்ற கருத்துகளை அவர்கள் ஏற்கவில்லை.
சார்வாகத்தின் பார்வையில், இவை எல்லாம் மனிதர்களின் பயத்தையும் அறியாமையையும் பயன்படுத்தி உருவாக்கப்பட்ட நம்பிக்கைகள்.
இதனால் சார்வாகம் ஒரு வகையில் இந்திய வரலாற்றின் ஆரம்பகால பகுத்தறிவுத் தத்துவமாகத் தோன்றுகிறது.
புலனறிவே முக்கியம்
இந்தியத் தத்துவங்களில் அறிவு பெறும் வழிகள் பற்றி பெரும் விவாதங்கள் உள்ளன. சிலர் வேதத்தை அறிவின் ஆதாரம் என்று சொன்னார்கள். சிலர் தர்க்கத்தையும் அனுமானத்தையும் ஏற்றனர். சிலர் ஆன்மீக அனுபவத்தை முன்னிறுத்தினர்.
ஆனால் சார்வாகம் மிகக் கடுமையான நிலைப்பாட்டை எடுத்தது.
அது சொன்னது:
நேரடி அனுபவம் — அதாவது புலனறிவு — தான் உண்மையான அறிவின் அடிப்படை.
ஒரு பொருளை நாம் காணலாம், தொடலாம், அனுபவிக்கலாம் என்றால் அதை உண்மை என்று ஏற்கலாம். ஆனால் வெறும் கற்பனை, கதைகள், நூல் அதிகாரம், ஆசாரியர் சொன்னார் என்பதற்காக ஒன்றை நம்ப வேண்டியதில்லை.
இது இன்றைய அறிவியல் மனப்பான்மையோடு நெருக்கமாகத் தோன்றுகிறது. அறிவியல் கூட அடிப்படையில் ஆதாரம், பரிசோதனை, அனுபவம், கண்காணிப்பு ஆகியவற்றையே முக்கியமாகக் கருதுகிறது.
சார்வாகம் வாழ்க்கையை அனுபவிக்கச் சொன்னதா?
சார்வாகம் பற்றி அடிக்கடி கூறப்படும் ஒரு குற்றச்சாட்டு உள்ளது: அது மனிதனை வெறும் இன்பவாதியாக மாற்றும்; “சாப்பிடு, குடி, மகிழ்ந்து வாழ்” என்பதே அதன் நோக்கம் என்று.
ஆனால் இதை சற்றுக் கவனமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
சார்வாகம் வாழ்க்கையை வெறுக்கவில்லை. உடலை பாவப் பொருள் என்று கருதவில்லை. ஆசையை முழுமையாக அழிக்க வேண்டும் என்றும் சொல்லவில்லை. மாறாக, மனிதன் இந்த உலகில் வாழ்கிறான்; அவனுக்கு உடல் உள்ளது; அவனுக்கு பசி, தாகம், இன்பம், துன்பம், உறவு, பயம், மகிழ்ச்சி ஆகியவை உள்ளன. எனவே இந்த வாழ்க்கையை மறுப்பதற்குப் பதிலாக புரிந்துகொண்டு வாழ வேண்டும் என்று அது சொல்கிறது.
இதன் அழகு என்னவென்றால், சார்வாகம் மனிதனை மண்ணோடு இணைக்கிறது. வானத்தில் கற்பனை உலகங்களை கட்டாமல், மனிதனின் உண்மையான வாழ்க்கைக்குத் திரும்பச் சொல்கிறது.
சார்வாகத்தின் துணிச்சல்
சார்வாகம் தோன்றிய காலத்தை நாம் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். மதமும் சடங்குகளும் வலுவாக இருந்த காலம் அது. வேதங்களின் அதிகாரம் பெரிதாகக் கருதப்பட்ட காலம். ஆசாரியர்கள், யாகங்கள், கர்மம், மறுபிறவி ஆகியவை சமூக வாழ்வில் முக்கிய பங்கு வகித்த காலம்.
அப்படிப்பட்ட சூழலில், “வேதம் உண்மை அல்ல”, “கடவுளை நிரூபிக்க முடியாது”, “மறுபிறவி இல்லை”, “இந்த உலகமே உண்மை” என்று சொல்வது சாதாரண விஷயம் அல்ல. அது ஒரு அறிவுத்துணிச்சல்.
சார்வாகம் என்பது வெறும் தத்துவம் அல்ல; அது அதிகாரத்தை கேள்விக்குட்படுத்தும் மனநிலை. அது பழக்கத்தை சந்தேகிக்கும் அறிவு. அது பயத்திற்கு பதிலாக பகுத்தறிவை முன்வைக்கும் சிந்தனை.
ஏன் சார்வாக நூல்கள் அதிகமாக கிடைக்கவில்லை?
சார்வாகம் பற்றி பேசும்போது ஒரு சிக்கல் உள்ளது. சார்வாகர்களே எழுதிய மூல நூல்கள் இன்று முழுமையாக கிடைப்பதில்லை. அவர்களைப் பற்றி நாம் அறியக்கூடியவை பெரும்பாலும் அவர்களுக்கு எதிராக எழுதிய தத்துவவாதிகளின் நூல்களில் இருந்து தான்.
அதாவது, சார்வாகத்தை அதன் எதிரிகள் மேற்கோள் காட்டிய விதத்தில் தான் நாம் அதிகம் அறிகிறோம். இதனால் சார்வாகம் சில சமயங்களில் தவறாகவோ, மிகைப்படுத்தப்பட்டவோ சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கலாம்.
ஆனால் அதுவே ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம். ஒரு தத்துவம் அதன் எதிரிகளின் நூல்களில்கூட அழிக்க முடியாத அளவுக்கு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அதை மறுப்பதற்காகவே மற்ற தத்துவங்கள் அதை விவாதிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
இதுவே சார்வாகத்தின் வரலாற்றுப் பெருமை.
சார்வாகமும் நவீன பகுத்தறிவும்
இன்றைய உலகில் சார்வாகத்தைப் படிப்பது மிகவும் தேவையானது. ஏனென்றால், நாம் இன்னும் பல நம்பிக்கைகள், பயங்கள், மூடநம்பிக்கைகள், சடங்குகள், நிரூபிக்கப்படாத கூற்றுகள் ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டிருக்கிறோம்.
ஒருவர் “இது புனிதம்” என்று சொன்னால் உடனே நம்ப வேண்டுமா?
ஒருவர் “இது பாவம்” என்று சொன்னால் பயப்பட வேண்டுமா?
ஒருவர் “இதைச் செய்தால் அடுத்த பிறவியில் பலன் கிடைக்கும்” என்றால் அதை எப்படி சரிபார்ப்பது?
சார்வாகம் நமக்கு ஒரு பழக்கத்தை கற்பிக்கிறது:
கேள். சந்தேகி. ஆதாரம் கேள். அனுபவத்தால் சோதித்து பார்.
இந்த மனநிலை மதத்திற்கு எதிரானது மட்டுமல்ல; அது அறிவுக்கு ஆதரவானது.
சார்வாகத்தின் வரம்புகள்
அதே நேரத்தில், சார்வாகத்தை முழுமையான இறுதி உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்ளவும் தேவையில்லை. ஏனெனில் புலன்களால் மட்டும் எல்லாவற்றையும் அறிய முடியாது. மனித அறிவு பல சமயங்களில் அனுமானம், தர்க்கம், பரிசோதனை, வரலாறு, மொழி, சமூக அனுபவம் போன்றவற்றையும் சார்ந்திருக்கிறது.
உதாரணமாக, நாம் அணுவைக் கண்களால் காணவில்லை. ஆனால் அறிவியல் பரிசோதனைகள் மூலம் அதன் இருப்பை ஏற்கிறோம். எனவே “கண்ணால் காண்பதே மட்டும் உண்மை” என்ற நிலைப்பாடு மிகவும் குறுகலாகவும் ஆகலாம்.
ஆனால் சார்வாகத்தின் முக்கியத்துவம் அதன் இறுதி பதில்களில் இல்லை. அது எழுப்பிய கேள்விகளில் உள்ளது.
அந்தக் கேள்விகள் இன்னும் உயிரோடு இருக்கின்றன.
முடிவுரை
சார்வாகம் இந்திய சிந்தனையின் ஒரு மறைக்கப்பட்ட தீப்பொறி. அது நமக்கு நினைவூட்டுவது — இந்தியத் தத்துவம் என்பது ஆன்மீக சிந்தனைகளால் மட்டும் நிரம்பியது அல்ல. அதில் கடுமையான பகுத்தறிவு, பொருள்முதல்வாதம், மதவிமர்சனம், மனித மைய சிந்தனை ஆகியவையும் இருந்துள்ளன.
சார்வாகம் நமக்கு சொல்லும் பெரிய பாடம் இதுதான்:
வாழ்க்கையை மறுவாழ்க்கைக்காக வீணாக்காதே.
உண்மையை அதிகாரத்தின் வாயால் அல்ல, அனுபவத்தின் வெளிச்சத்தில் தேடு.
நம்பிக்கைக்கு முன் ஆதாரத்தை கேள்.
பயத்திற்கு முன் அறிவை நிறுத்து.
சார்வாகம் என்பது ஒரு பழைய தத்துவப் பள்ளி மட்டுமல்ல. அது இன்னும் நமக்குள் எழ வேண்டிய ஒரு கேள்வி:
“நான் நம்புவது உண்மையா, அல்லது எனக்கு நம்பச் சொல்லப்பட்டதா?”
