பழைய தமிழ்ப்படங்களில் சில கதைகள் வெறும் பொழுதுபோக்காக மட்டும் இல்லாமல், வாழ்க்கையை நேராகக் கண்ணில் காட்டும் கண்ணாடியாகவும் இருக்கும்.
அப்படிப்பட்ட அபூர்வமான படங்களில் ஒன்று தான் சிவாஜி கணேசன் நடித்த “தூக்கு தூக்கி.”
இந்தப் படம் ஒரு அரசகுமாரனின் பயணக் கதையாகத் தோன்றினாலும், அதன் உள்ளே மறைந்திருப்பது உறவுகள், அன்பு, ஏமாற்றம், நம்பிக்கை, மனித இயல்பு ஆகியவற்றைப் பற்றிய கசப்பான ஆனால் சிந்திக்க வைக்கும் உண்மைகள்.
படத்தின் மையத்தில் நிற்பது ஒரு கேள்வி:
யார் உண்மையில் நமது நலம் விரும்பி, நமக்கானவர்?
இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடிச் செல்லும் நாயகனுக்குக் கிடைப்பது ஐந்து உலக உண்மைகள்.
அவை வெறும் வரிகள் அல்ல.
அவை வாழ்க்கையை சோதிக்கும் ஐந்து தீப்பரிசோதனைகள்.
அந்த 5 உலக உண்மைகள்
- கொண்டு வந்தால் தந்தை
- கொண்டு வந்தாலும் வராவிட்டாலும் தாய்
- சீர் கொண்டு வந்தால் சகோதரி
- கொலையும் செய்வாள் பத்தினி
- உயிர் காப்பான் தோழன்
இந்த ஐந்து வரிகளும் நாயகனின் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக சோதிக்கப்படுகின்றன.
அந்தச் சோதனைகளே இந்தப் படத்தை சாதாரணக் கதையிலிருந்து ஒரு தத்துவ பாடமாக உயர்த்துகின்றன.
ஒரு தேடலின் தொடக்கம்
சுந்தரங்காதன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய இந்த ஐந்து உண்மைகளை கேட்டு, அவை உண்மையா என்பதை தன் அனுபவத்தில் நிரூபிக்க முடிவு செய்கிறான்.
அவன் புத்தக அறிவால் திருப்தி அடைவதில்லை.
அவன் வாழ்வின் கைகளில் தன்னை ஒப்படைத்து, உறவுகளை நேரில் சோதிக்கிறான்.
அதுதான் இந்தக் கதையை இன்றும் நினைவில் நிற்கச் செய்கிறது.
1. “கொண்டு வந்தால் தந்தை” — வெற்றியோடு வந்தால்தான் மதிப்பு?
முதலாவது உண்மை மிகவும் கடினமானது.
ஒரு தந்தையின் அன்பு கூட பல சமயங்களில் மகன் என்ன சாதித்தான் என்பதோடு அளக்கப்படுகிறதா என்ற கேள்வியை இது எழுப்புகிறது.
படத்தில் சுந்தரங்காதன் செல்வமோ சாதனையோ இல்லாமல் திரும்ப வரும்போது, அவனது தந்தை அவனை ஏற்றுக் கொள்ளாமல், செல்வம் சேர்த்தே திரும்ப வேண்டும் என்ற நிலைப்பாட்டில் இருக்கிறார்.
அங்கே நாயகன் உணர்வது மிகவும் வேதனையான உண்மை.
ரத்த உறவு இருந்தாலே போதாது.
உலகம் பல இடங்களில் பயனையும் வெற்றியையும் பார்த்தே மதிப்பை அளிக்கிறது.
இந்தக் கொள்கை தந்தை அன்பே இல்லை என்று சொல்லவில்லை.
ஆனால், சமூகத்தில் பல நேரங்களில் அன்பு மரியாதையோடு கலக்கும்போது, அதில் சாதனைக்கும் இடம் கிடைக்கிறது என்று கசப்பாகச் சொல்கிறது.
2. “கொண்டு வந்தாலும் வராவிட்டாலும் தாய்” — நிபந்தனையற்ற அன்பின் உருவம்
முதல் உண்மை கசப்பாக இருந்தால், இரண்டாவது உண்மை மனதை மென்மையாக்குகிறது.
தந்தை தள்ளிய பின்னர், தாய் மட்டும் அவனை அன்போடு ஏற்றுக் கொள்கிறாள்.
அவனது தோல்வி அவளுக்கு முக்கியமல்ல.
அவன் அவளது மகன் என்பதே அவளுக்கு போதும்.
இதில் படத்தின் உணர்ச்சி மையம் இருக்கிறது.
மகன் கையில் பொக்கிஷம் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், தாய் மனதில் அவனுக்கான இடம் மாறாது.
இது தமிழ் சினிமாவில் தாயன்பு ஏன் இத்தனை உயர்த்திப் பேசப்படுகிறது என்பதற்கே ஒரு சிறந்த உதாரணம்.
உலகம் முழுக்க நம்மை மதிப்பெண்ணால் அளந்தாலும், ஒரு தாய் நம்மை உயிரால் அளக்கிறாள்.
3. “சீர் கொண்டு வந்தால் சகோதரி” — அன்பும் எதிர்பார்ப்பும்
மூன்றாவது உண்மை இன்னும் மனிதர்க்குரிய கசப்பை வெளிப்படுத்துகிறது.
சுந்தரங்காதன் தனது சகோதரியைச் சந்திக்கச் செல்கிறான்.
ஆரம்பத்தில் அவனுக்கு அன்பான வரவேற்பு கிடைக்கிறது.
ஆனால், அவன் பரிசோ சீரோ கொண்டு வரவில்லை என்பது தெளிவானதும், அந்த அன்பு குளிரத் தொடங்குகிறது.
இந்தக் காட்சி மிகவும் நுணுக்கமான ஒரு உண்மையைத் தொடுகிறது.
உறவுகளில் அன்பு இருக்கலாம்.
ஆனால் அந்த அன்பில் மரியாதை, பெருமை, எதிர்பார்ப்பு, பரிசு, சமூக மரபு போன்றவை கலந்து போகும் தருணங்களும் உண்டு.
“சீர்” என்பது வெறும் பொருள் அல்ல.
அது மரியாதையின் அடையாளம், சமூகச் சின்னம், உறவு காட்டும் வெளிப்புற மொழி.
அந்த வெளிப்புறச் சின்னம் இல்லாதபோது, உள்ளார்ந்த பாசம் எந்தளவு நீடிக்கிறது என்பதையே இந்தக் உண்மை சோதிக்கிறது.
4. “கொலையும் செய்வாள் பத்தினி” — காதல், ஆசை, துரோகம்
இந்த ஐந்தில் மிகவும் அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மை இதுவே.
சாதாரணமாக தமிழ் மரபில் “பத்தினி” என்பது தூய்மை, பக்தி, உறுதி, தியாகம் ஆகியவற்றின் உருவமாகக் கருதப்படுகிறது.
ஆனால் இந்தப் படம் அந்த மரபுசார் கற்பனையை நேராக சவால் செய்கிறது.
சுந்தரங்காதனின் நண்பன் மதிவாணன், அவனது மனைவி பிரேமா வேறு ஒருவருடன் தொடர்பில் இருப்பதாகச் சொல்லுகிறான்.
முதலில் சுந்தரங்காதன் அதனை நம்ப மறுக்கிறான்.
ஏனெனில் ஒருவர் தன் மனைவியை விட நண்பனின் வார்த்தையை உடனே நம்புவது எளிதல்ல.
ஆனால் உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ள அவன் மறைவேடத்தில் செல்கிறான்.
அங்கே பிரேமாவின் துரோகம் வெளிப்படுகிறது.
அவள் அவனை அடையாளம் கண்டதும், அவனை அழிக்க முயலுகிறாள்; பின்னர் தப்பிக்க பொய்யையும் சொல்கிறாள்.
இங்கே படம் சொல்வது, எல்லா மனைவிகளும் அப்படித்தான் என்ற பொதுவான குற்றச்சாட்டு அல்ல.
மாறாக, மனித ஆசை, பயம், சுயநலம் ஆகியவை எந்த உறவையும் கெடுக்க முடியும் என்பதே.
இந்தக் கொள்கை மிகவும் கடுமையாகத் தோன்றினாலும், அது உறவுகளைக் கண்மூடித்தனமாகப் புனிதப்படுத்த வேண்டாம் என்ற எச்சரிக்கை.
அன்பு உண்மையானதா என்பதை, பெயர்களாலும் பதவிகளாலும் அல்ல, செயல்களால்தான் அளக்க வேண்டும் என்று படம் சொல்கிறது.
5. “உயிர் காப்பான் தோழன்” — நட்பின் உச்ச அர்த்தம்
முன்னைய நான்கு உண்மைகளும் நாயகனை காயப்படுத்துகின்றன.
ஆனால் ஐந்தாவது உண்மை அவனுக்கு மீண்டும் நம்பிக்கை அளிக்கிறது.
மதிவாணன் என்ற நண்பன்தான் ஆரம்பத்திலிருந்தே உண்மையைச் சொல்கிறான்.
நண்பன் கோபிப்பான், நம்ப மாட்டான், உறவு குலையும் என்று தெரிந்தும் அவன் உண்மையை மறைக்கவில்லை.
கடைசியில், சுந்தரங்காதனின் உயிரும் கண்ணியமும் ஆபத்தில் இருக்கும் வேளையில், உண்மையை வெளிக்கொண்டு வந்து அவனை காப்பாற்றுபவனும் அதே நண்பன்தான்.
இதுவே “உயிர் காப்பான் தோழன்” என்ற வரியின் முழு அர்த்தம்.
நமக்கு சிரிக்கும் முகங்கள் பல இருக்கலாம்.
ஆனால் நமக்காக ஆபத்தில் நிற்பவன் சிலரே.
இன்பத்தில் அருகில் இருப்பவன் நண்பன் அல்ல.
இழிவின் தருணத்திலும், ஆபத்தின் தருணத்திலும், உலகம் முழுக்க எதிராக நின்றாலும் நம் பக்கம் நின்றால் தான் அவன் தோழன்.
இந்தப் படம் சொல்வது என்ன?
“தூக்கு தூக்கி”யின் மையச் செய்தி உறவுகளை வெறுக்கச் சொல்லுவது அல்ல.
உறவுகளை கண்விழித்துப் புரிந்துகொள்ளச் சொல்லுவதே.
ஒவ்வொரு உறவிற்கும் அதன் தன்மை உண்டு.
தாய் அன்பு நிபந்தனையற்றதாக இருக்கலாம்.
தந்தை மரியாதையோடு அன்பைக் கலக்கலாம்.
சகோதரி சமூக மரபோடு அன்பைக் கலக்கலாம்.
மனைவி மனித பலவீனங்களால் மாறக்கூடும்.
ஆனால் உண்மையான நண்பன், எல்லாவற்றையும் தாண்டி உயிரைக் காக்கும் நபராக இருப்பான்.
இதனால் இந்தப் படம் ஒரு திரைப்படமாக மட்டும் இல்லாமல், மனித உறவுகளின் மனவியலை ஆராயும் ஒரு சிந்தனைப் படைப்பாக மாறுகிறது.
இன்றும் ஏன் இந்த 5 உண்மைகள் நினைவில் இருக்கின்றன?
ஏனெனில் காலம் மாறினாலும், மனித இயல்பு அதிகம் மாறுவதில்லை.
இன்றும் பலர் வெற்றியோடு இருந்தால் மதிக்கப்படுகிறார்கள்.
தோல்வியோடு இருந்தால் சிலர் விலகிச் செல்கிறார்கள்.
இன்றும் தாயன்பு பற்றி மக்கள் பேசும்போது கண்களில் நீர் வரும்.
இன்றும் சொத்து, பரிசு, நிலை, அந்தஸ்து ஆகியவை பல உறவுகளில் மறைமுகமாகச் செயல்படுகின்றன.
இன்றும் காதலும் துரோகமும் ஒன்றோடு ஒன்று பயணிக்கின்றன.
இன்றும் உண்மையான நண்பனைப் பெறுவது அரிது.
அதனால் தான் இந்த பழைய பட வசனங்கள் இன்னும் மக்களின் மனதில் உயிரோடு இருக்கின்றன.
முடிவுரை
“தூக்கு தூக்கி” ஒரு திரைப்படம் மட்டுமல்ல.
அது உறவுகளின் முகமூடியை மெதுவாக அகற்றும் ஒரு வாழ்வுப் பாடம்.
சுந்தரங்காதன் தேடியது வெறும் உண்மை அல்ல.
யார் நிபந்தனையோடு இருப்பவர், யார் நிபந்தனையின்றி இருப்பவர் என்பதைக் கண்டறியும் உள்ளப் பயணம்.
அதனால் தான் இந்த ஐந்து உண்மைகள் இன்று கூட வெறும் பழைய வசனங்களாக இல்லாமல், வாழ்வை நோக்கிப் பார்க்கும் ஐந்து கண்ணாடிகளாகத் திகழ்கின்றன.
